Tom achter Stikmachine !

Dat Tom een duizendpoot was , en zelfs eerder " vrouwelijke " handigheden onder de knie had , bewees hij al toen Fien "verwacht "werd !
Vraag : Wat weet je nog over de suikerbollen van Fien, en weet je nog waarin die verpakt waren ? Juist ,in rugzakjes ! Weet je ook nog wie die zakjes gestikt heeft ? Inderdaad : Tom !
Op een zonnige zondagnamiddag was hij met Ilse bij Marijke en mij op het terras achter de apoteek . Tot onze grote verbazing nam hij plaats achter de stikmachine en als een volleerde naaister met jarenlange ervaring , knutselde hij de rugzakjes in mekaar ! Of hij op voorhand had geoefend weet ik niet , maar het resultaat was gewoonweg schitterend !
Aan die momenten dachten we terug toen we na de geboorte van Fien in de kliniek op bezoek waren , en Tom , zijn eerste "jong Pauwke " , compleet met volgekakte pamper in de grote handpalm van zijn uitgestrekte arm , zo fier als een ........, als een trofee de hoogte instak !
Fien , wat ben je intussen tot een grote meid uitgegroeid!
Hoe fier was uw papa op u !
Op uw beurt mag jij nu (en natuurlijk ook Wietse en Geike ) ook heel fier zijn op jullie Papa !!

Va ......... Eindejaar 2009 .

Frieten eten zonder Tom !

De middag , waarop dit jaar Tom ,Ilse en de kinderen zouden zijn aangekomen hier in Mazan vanuit St Vincent van bij peter en nonkel Jo, zijn Marijke en ik gaan eten naar de "Marché Gare ", een restaurant waar we elk jaar samen heen gingen om te middagmalen .Met de kinderen werden telkens een paar tafels samengeschoven : een gezellige bedoening , complexloos , pretentieloos met water , rood en rosé reeds bij aankomst "à volonté " op tafel , alles midden het geroezemoes van taterende en gesticulerende roetiers, de ene al wat meer blos op de wangen dan de andere.
We hebben , zoals ieder jaar trouwens , ook nu , frieten gegeten en ik heh er me zelfs een tweede bord bijgevraagd.....ter gedachtenis.....ter ere van.......!! Detail :Wij twee zaten op dezelfde plaats als vorig jaar samen met z'n allen .
Wat hebben we jullie heel dicht bij ons gevoeld , stil wat etend ,vol herinneringen daar en wat later terug op het terras thuis aan het zwembad . Dit jaar niet meer het spetterende water met joelende ,krijsende kinderen die zich vanop de boord in de sterke armen van papa wierpen , om zich dan , met of zonder armbandjes , weer op het droge te hijsen om de cirkel rond te maken , water in, water uit , onvermoeibaar !
Het wateroppervlak was dit jaar rimpelloos .De lucht ,de zo noodzakelijke zuurstof was er niet , noch voor ons, noch voor de onopgeblazen bal en het en het anders zo kleurrijke bootje !

Va.....Eindejaar 2009 .

Het "Potje"en het "Kleine Manneke" !

"Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb " en wat anekdotes over 30 jaar in de apoteek zou schrijven zouden er toch een paar bij zijn met "onze Tom" in de hoofdrol!
Het was in de periode toen moeder Jeanne voor het eerst kleine Tom "kaka op het potje " leerde doen.Geef toe, gemakkelijk moet het voor de kleine spruit niet geweest zijn : terwijl hij
zeker liever aan het kattekwaad van zijn twee broers had deelgenomen werd hij met lieve woordjes ( en daaraan verbonden beloning ) , verzocht om zich op iets heel anders te koncentreren ! Op een bepaalde namiddag waren de pionnen geplaatst: Jeanne en ik in de apoteek, Jo en Wim in de living en hoofdfiguur Tom in de keuken, "op het potje "!
"Geen vuiltje aan de lucht " veranderde plots in " een geurtje in de apoteek " toen Tom de keukendeur naar de apoteek opengooide ! Dat beeld vergeet ik nooit meer !Zijn roze broekje hing op op zijn knieen , terwijl hij in de ene hand het bewuste potje droeg en de andere hand triomferend de hoogte in stak ! Stel u onze verontwaardiging en vooral machteloosheid voor , toen hij , voor we van het spektakel bekomen waren de memorabele en historische woorden uitriep :"Moemoe , kaka in 't potje , bravo !!"
Terwijl deze woorden in de apoteek nog nagalmden en ook de klanten niet wisten of beseften welk "enig moment " ze meemaakten , zette hij het witte recipient neer , en wou zijn overwinningsroes met iedereen delen , door zijn klappende handjes de hoogte in te steken , alsof hij van iedereen een staand applaus verwachtte !
Over de beloofde beloning is me veel minder bijgebleven !!

Rond die periode gaf Tom al blijk van realiteitszin !
Onder ons klienteel was er iemand , die , omwille van zijn handicap , (hij was nl. gebocheld ) , heel klein van gestalte was en , ondanks zijn niet meer zo jonge leeftijd niet veel boven de toonbank reikte . Op een mooie dag was het raak !
Ik stond achter de bereidingstoog terwijl Jeanne de persoon in kwestie bediende. Op een bepaald moment moet het Tom in de keuken wat te hoog hebbeb gezeten , opent hij de deur en loopt de apoteek binnen .Ik zie nog zijn opengevallen mond en wijdopengetrokken ogen als hij bij het zien van de klant uitroept : "Hé , moe , wat een klein manneke !" Op zo'n momenten ben je , zelfs na vijf jaar Leuven , niet voorbereid , en we vroegen ons af wie van ons het ijs zou breken ! Gelukkig kwam er aan de eindeloos lijkende stilte vlug een einde , toen , "dat manneke " blijkbaar ongeshockeerd zei : "Het geeft niet, madame ,hij heeft goed gekeken , het is waar wat hij zegt !"
Feit is , dat Tom groter is geworden , een "grote jongen " is geworden , zelf naar het toilet ging ,zonder "bravo " te verwachten , en steeds minder onverwacht de apoteek binnenstormde !

De klanten van de "potjesscene " en het "kleine manneke " zijn de apoteek trouw geleven !!
Va....... Eindejaar 2009

De "Laatste Avond!"

Gisteren heb ik bij schemering,buiten op het terras het vallen van de "laatste avond" afgewacht.Sterren verschenen, alsook de gedachten, zalige herinneringen aan de vorige "laatste avonden" Ik heb de verlichting in de tuin aangestoken, wat een "ooh!" zou hebben uitgelokt.Zo zie je het plekje hier ,met het zwembad in 't midden,van ginderboven! Om twee uur 's nachts zou je nog eens, "voor de laatste keer, voaudre " in 't lauwe water zijn gedoken, deze ervaringen opslaand tot volgend jaar.
Zonder: "Slaap wel, Tom en Ilse" zijn Marijke en ik dan gaan slapen, wat zeg ik, gaan mijmeren
over wat niet meer was.Het laatste ontbijt, vanmorgen , was ook zo'n ramp: geen bijna geruisloze voetjes in de keuken, nog wat slappe oogjes , de teddybeer of de sterke leeuw in de hand, recht richting rand van het zxembad. "Nog een keer in 't water,opa?"
Met de volgeladen auto vertrekken "de Pauwkes" dan weer naar 't Pajoteenland.
"Goeie reis, voorzichtig zijn ,he, en oppassen voor de snelheidscontroles!"
Vochtige ogen, nawuivend tot de laatste meters in de bocht.
De stilte valt!
Dit jaar opnieuw tranen maar het komt van nog dieper! Het doet nog meer pijn!
In gedachten wuiven we je nu na, wensen we je opnieuw "goede reis" en trekken ons terug in de stilte van ons hart en vragen ons nogmaals af..."Waarom??"

Va 26 08 2009

Fotokaders in Mazan!

Door een combinatie van....gebrek aan degelijk materiaal,vrees voor verkeerde gaten in de muur, en dies meer, was het er nog niet van gekomen de foto's van mijn ouders en grootouders
zowel langs vaders- als moederskant in onze keuken hier op te hangen. Gelukkig ging Tom er zich eens , tijdens hun laatste vakantie in de Provence ,mee bemoeien! Mijn schamele poging tot
"hulp bieden" ,ik ,de absolute tegenpool van "Handige Harry" ,werd al vlug de grond, of beter ,de
muur ingeboord, toen ik hem , niet een klein beetje trots, een blijkbaar vooroorlogse boor aanreikte.De gekunstelde,hulpbiedende glimlach, die ik te voorschijn had getoverd, smold even vlug weg als hij gekomen was, toen hij me, op zijn beurt, glimlachend bekeek en zei :"Kom , laat me eens in uw materiaalkist kijken want met deze HOUTboor zal ik niet in de BETON geraken,voaudre!"
Ilse van haar kant, nam de muur op in haar gezichtsveld, hoofd naar links, dan wat naar rechts,
dan een paar centimeters hoger of lager.....Zij bepaalde de plaats, hij boorde. Wat een team !!!Hoe vaak hebben we hier de dagen en maanden nadien,via de kaders, de "Pauwkes" en die momenten van dat teamwerk voor ogen gehaald. "Weet je 't nog, toen Tom en Ilse die omhooghingen, zij de plaats bepalen , hij boren , en ik ..met mijn houtboor!!"
Nu, mijn jongen, een jaar later, weer zogezegd vakantietijd, loop ik hier ,in dezelfde keuken,doelloos rond, met in mijn handen weer een kader, maar nu.....met jouw foto!
Mijn blik staat op oneindig , mijn kop zit vol herinneringen,mijn hart vol onbegrip!
Ik schud verslagen het hoofd en prevel : "Neen"


Va Eindejaar 2009

Tom de Smurf !

Iemand die dri,e maal per week in de apoteek over de vloer kwam, was Andre de melkboer.Melkdrinkers als we waren (en zijn ) had hij aan ons een goede klant.
Op een dag biedt hij ons per bak melk een "smurfbeeldje " aan ,DE topper uit die periode!
De verzamelwoede had bij elk kind toegeslagen ondersteund door TV-spots en het Smurfenlied
van Vader Abraham. Van de drie broers had Tom het 't meest te pakken.Hij zou zich aan melk
ziek hebben gedronken,werkte 'savonds een melkmaaltijd naar binnen en zou liefst in een bad
vol melk zijn gesprongen om toch maar weer aan een lege bak,dus weer aan een volle te geraken,
met een nieuwe smurf als "cadeau"! Hij was de levende reclame voor de "Drink melk,melk voor
elk"-aktie.Hij rook ,als het ware, de melkwagen op afstand en deed de deur reeds voortijdig open
om André met vragende oogjes te verwelkomen.De melkboer was zodanig onder de indruk van
de drang naar smurfenbeeldjes bij Tom dat hij ze stiekem voor hem bewaarde als een nietge interesseerde klant er afstand van deed. In Smurfenland zal Tom zeker een (stand)beeldje krijgen De "smurfen van Tom) komen nu nog altijd ter sprake als André en ik mekaar ontmoeten!!

Va Eindejaar 2009

Feesten

Feesten kon Tom als de besten. Hij genoot van de contacten, interessante babbels, grappige reacties, het eten en drinken, het dansen,... Voor hem was dit 'leven', energie opdoen. Hij kon het in allle eenvoud maar ik zag en voelde telkens zijn kracht als hij onder de mensen was.
Of hij nu hard had gewerkt of nog veel te doen had, hij liet het allemaal varen en genoot en 'beleefde' het feest.
Ook anderen wou hij aanzetten om te genieten van een feest. Zijn toch wel typische uitspraak die hij telkens deed was: 'Geef er een goei lap op'. Voor Fien, Wietse, Geike en alle anderen die dit lezen zou ik willen vragen deze uitspraak in jullie hart mee te dragen. Maak zoveel als mogelijk van het leven een feest en geef er een goei lap op! (hopelijk wordt dit binnen enkele jaren niet tegen mij gebruikt na een avondje stappen van de kids)

Ilse

Geen gitaarvirtuoos!

Wat weinigen weten,ook al omdat hij er het wereldnieuws niet heeft mee gehaald,is ,dat Tom een tijdlang gitaarles heeft gevolgd bij Walter Evenepoel! Ik bracht hem er heen met de auto aan de "kleine berg"en ging hem dan een uurtje of wat later weer oppikken.
Wou hij nu de gitaargoden van destijds achterna of wat ook :demuziekles is geen lang leven beschoren geweest en heeft niet naar het conservatorium geleid!
Ik vrees dat Tom in die tijd liever met zijn broers hun "kamp in Strijtembos" hielp installeren!!

Wist je dat papa:

• bang was van tomaten, vooral van de pitjes die groeien in je buik.
• niet graag boter had op de boterham
• op zijn werk in zuid-brussel de mensen geleerd heeft wat een mitrajet is. Weet jij het?... een broodje met hamburger en frietjes.
• als hij op kot zat dagelijks frietjes at, soms wel twee keer per dag.
• schapen kon scheren
• graag in zijn blootje rond liep
• de sterkste was van de drie broers
• altijd met de motto ging werken zomer en winter, een gele bmw RS 1100
• heel zuinig was
• vaak als eerste opstond om naar de bakker te gaan, zijn lievelingskoek was een ronde rozijnenkoek.
• graag in den bos ging zagen
• altijd de dieren eten gaf en met wietse, achter de rug van mama, plannen maakte voor nog meer dieren
• heel fier was op ons alle vier
• niet kwam vertellen aan mama dat er terug een kip aan het broeden was. 
• niet graag brocolli met zalm at maar daarna toch steeds tegen mama zei: het was lekker schat, dankuwel
• graag knuffelde en kuste, als het maar lichamelijk was
• naar festivals ging, zeker naar dranouter drie jaar alleen met Wietse
• graag zelf muziek wou maken en heel veel genoot van muziek en cd's, hij zette altijd de radio op. 
• alleen met Wietse in de winter naar Jo ging in Frankrijk, en soms helemaal alleen
• een tettenzot was en graag zelf borstjes wou
• de kindjes soms op de motto naar school deed, superfijn
• naast pintjes graag Guinness (uit blik) dronk.
• graag soep dronk
• zijn laatste cd die hij kocht die van Amy Macdonald was.
• een "midden" was bij de kleurenanalyse was
• zijn lievelingschampagne een zero dosage was van Bartnicky, Gautherot ( de mooiste glazen met een nar), Demilly-Debaere
• zijn eerste schilderij die van de nar was, narren fascineerden hem 
• zijn mooiste woorden zijn: droom-geniet-leef en beleef
• volgende knuffels mee heeft naar de hemel: langenek van Fien, grote leeuw van Wietse, sleutelschaap Noortje van Geike en drie zelfgemaakte gsm's.
• de beste papa is van heel de wereld en de hemel.

Fien,Wietse en Geike

het kleine monster

Zoals celia al vertelde kwam onzen tom in 2004 een paar dagen skieen in st vincent les forts. Hij sliep bij ons in de chalet in de zetel. Een paar dagen voor zijn komst kwam vigo in fort chaudon wonen. Omdat het buiten vroor dat het kraakte sliep de hond binnen. Na een eerste nacht waarin Vigo onzen tom zijn lang haar probeerde op te eten, en een tweede nacht waarin le petit monstre aan zijn voeten likte, vloog hij buiten en sliep in zijn hondehok. Ze hebben het mekaar nooit kwalijk genomen.

Tom Zonder Vrees

We hadden een kastanjelaar in de tuin staan, dicht tegen het terras, te dicht eigenlijk. Daarom besloten we na een aantal jaren, toen hij dikker en dikker werd, en hoger en hoger, en meer en meer hinderlijke dingen op het terras deed belanden (eerst de kleverige omhulsels van de bloemen, dan de bloemen zelf, dan de stengels enz.), besloten we na veel hartzeer hem een kopje kleiner te maken. Dan kon ik zelf nog wel de baas. Nog later, toen de kastanjemineermot hem elk jaar opnieuw teisterde en lelijk maakte, wat me meteen een goed alibi gaf, werd de beslissing onontkoombaar: hij moest weg. Natuurlijk stelde Tom zich meteen kandidaat, zo was hij! Altijd klaar om familie en vrienden een handje toe te steken. Dat de boom al redelijk hoog was, en dat de takken erg glad waren door de recente regens, dat kon hem niet deren. Geen probleem zei, komt in orde. En hij kroop zonder twijfels of angst de gladde boom in, de zware kettingzaag in de hand, en klaarde het karwei. Kracht en doorzetting, zo kennen we Tom; het zat in zijn genen en zijn sterrenbeeld (Stier) loog er ook al niet om. Nooit was hem iets te veel, "kom, schoonvader, 'k zal ik het wel doen ...", een zware bamboestruik uitspitten bvb, ook al was het zondag, ook al kreeg hij daarna al eens onder zijn voeten van Ilse, omdat hij het met zijn zondagse schoenen had gedaan.

Opa Herman

Aanhangwagen verliest lading op de Ninoofste Steenweg ...

Een aantal jaren geleden ... Tom wil nog snel (zoals zo vaak, want hij had het toch altijd zo druk) een aantal houten platen halen in 't "Geel Kot", waarschijnlijk voor het de bevloering van het zoldertje ( weet ik niet goed meer). Hij vraagt me mee om het boeltje op te laden. De aankopen worden gedaan, we laden een tiental platen op de aanhangwagen. Ze zijn een beetje lang, de achterklep kan hierdoor niet toe. Als ik Tom vraag of wij de platen niet moeten vastleggen (wat niet zo evident zou zijn), zegt hij met zijn typisch optimisme "bah, ze zullen wel zwaar genoeg zijn om te blijven liggen ...". Verkeerd gegokt blijkt al vlug, want bij het opdraaien op de Ninoofse Steenweg schuiven ze met veel geraas het asfalt op ... gelukkig volgen er geen auto's vlakbij, Tom had toen nog een engelbewaarder. Wij snel op de kant geparkeerd, de platen er een voor een weer ingeladen ... de aanstormende file bleef gelukkig tijdig staan en geduldig wachten. Dan tegen laag tempo toch de Langebroekstraat gehaald en lachen met wat ons overkomen is. Zo was Tom, met onverwoestbaar flegma kleine tegenslagen overwinnen en met een grijns achter zich laten.
(Jammer, vreselijk jammer dat zijn engelbewaarder hem zo vroeg in de steek heeft gelaten.)

Eerste anecdote over Tom, vroeger kon ik het niet uit mijn pen krijgen.

Opa Herman

Verjaardag Geike 2008

Het zoveelste verjaardagsfeestje voor een van de Pauwkes... Geike wordt 3. De ideale moment om de werfkeet feestelijk in te wijden. Die werfkeet... ook al zo'n fantastische realisatie van Tom, en als ik me niet vergis hing hier ook een leuk verhaal aan vast. Weet iemand van jullie hier meer over?

Maar nu eerst Geike haar verjaardagsfeest. En een feest bij de Pauwkes, daar hing steevast een thema aan vast. Deze keer had Papa Tom een zoektocht in elkaar gebokst door 'het schoonste dorp van Vlaams-Brabant'. Het was een prachtige dag...

De zoektocht verliep rustig tot er een ongenode gast op het toneel verscheen... of beter gezegd in het bos opdook.

De bewegende beelden vind je hier:  http://www.garagetv.be/video-galerij/timv2306/Wild_Zwijn_MOV.aspx

Papa Tom was weer heel creatief geweest in het bedenken van de opdrachten die onderweg dienden uitgevoerd te worden.

En zoals wel vaker zette hij zelf ook de zotskap op... gekke bekken trekken, het is een talent ;-))

Het was een geslaagd feestje, en Tom zag dat het goed was.

surprise

Il y a quelques années, (Ilse était enceinte de Geike), Tom m'appelle, nous sommes en janvier et il souhaite faire une surprise à son frère en venant à St-Vincent skier avec nous.
il arrive un soir tard par le train à Gap. Je trouve l'excuse d'aller chercher à la gare une amie à moi et Jo m'accompagne.
Arrivés devant la gare (toute petite à gap), un homme,avec un bonnet et un gros blouson attend.
Il se dirige vers nous et Jo dit"qu'est-ce qu'il veut ce mec, verrouille ta porte tchitchou" (le petit nom par lequel jo m'appelle)...Tom frappe à la vitre, Jo la baisse, il retire d'un coup la capuche de son blouson et il dit en français, "bonjour mon frère!"

Les jours qui ont suivi ont été mémorables, Tom et moi skiions toute la journée ensemble, à Chabanon, à St-Jean , Jo nous rejoingnait à midi et le soir après le travail, les deux frères discutaient jusqu'à pas d'heure au coin du feu,dans l'appartement ou au bar du village!
Cette semaine fût instaurée une règle, Tom viendrait tous les hivers, skier,discuter,boire et manger de la tartiflette au resto d'altitude "les clapéries" avec nous. Chaque année, le rendez-vous était pris...

Célia

Driekoningen met Tom

Ik herinner mij Tom als mijn neef die altijd wel een " creatieve " oplossing had voor een probleem. Zo ook begin de jaren 80, rond nieuwjaar was hij bij ons, in Wichelen, blijven slapen. In de voormiddag kregen we zin om naar het snoepwinkeltje te gaan, maar we hadden in die tijd geen eigen budget en snoepen voor het middageten mocht niet. Dus kwam Tom met de creatieve oplossing om driekoningen te zingen. En zo gingen we bij een aantal kennissen driekoningen zingen en " werkten" we zo voor ons budget. We kregen wel een aantal opmerkingen gaande van "jullie zijn wel wat laat om driekoningen te zingen" tot " zijn jullie niet verkleed?" . Dankzij het bijeengezongen geld konden we ons eens goed laten gaan in het snoepwinkeltje. We hebben onze buit, nog voor de middag, opgegeten in ons kamp en hebben inderdaad die middag niet veel meer gegeten.

Floris

Lavabo

Tom en ik gingen geregeld in Leuven een avondje stappen met vrienden. Op een bepaalde donderdagavond kon ik de drank niet zo goed verdragen. Ik weet dat ik achter op de fiets van Tom klom en hij me naar zijn kot deed. Daarna reed hij terug en toen ik even in bed lag merkte ik dat ik onwel werd. 

De weg naar het toilet was echter 3 trappen lager en dat zag ik mij in die toestand niet meer te overbruggen. Gelukkig zijn de koten uitgerust met een lavabo. Wat was ik blij dat ik me bevrijd voelde. Ik spoelde in het donker de lavabo wat uit en ging terug slapen en vertrok naar dromenland. De volgende ochtend vertrokken we fris, en in snel tempo naar school zonder de lavabo terug te zien. Tom nam ook zijn valies al mee om na de lessen naar huis te liften.

De zondag daarna kwam moeder Jeanne even mee naar zijn kot en trof ze zijn lavabo aan en besliste dat die een schrobbeurt nodig had. De lavabo zag er als nieuw uit. Tot op vandaag heeft ze niet geweten wat de lavabo er zo dof liet uitzien. Bij deze, bedankt. En Tom die wou mij niet in verlegenheid brengen bij mijn toekomstig schoonmoeder. En zo heb ik hem altijd gekend, opkomen voor een ander!

Ilse

Pyjama

Wat ik me nog herinner uit de periode in Lueven is dat Tom niet graag sliep met een pyjama, hij had dat ook niet. Slechts tien jaar later durfde ik met een pyjama thuis komen en deed hij er ook één aan.

In Leuven had hij proper gewassen en gestreken t-shirts mee. Vaak t-shirts tegen geweld, tegen multinationals, met een belangrijke boodschap. Hij deed 's morgens een t-shirt aan en ging met de zelfde slapen. Soms was de nacht zo kort of was hij elders blijven slapen, dat hij met de zelfde t-shirt terug naar school ging en zo kon dat wel enkele dagen duren.

Veel later heb ik begrepen, toen hij mij was wou sparen dat dit echter zijn echte drijfveer was om niet te veranderen van t-shirt, althans dat wou hij mij doen geloven. En eerlijk, ik zag hem toen even graag met propere of reeds gedragen t-shirt. Pas veel later begon mijn neus met hem te onderhandelen.

Ilse

Jeneveravond

Het romantische avontuur van Tom en mezelf begon op een jeneveravond in de sociale Hogeschool van Heverlee ergens in april 1993. Om aan een jeneveravond te kunnen beginnen moet er eerst jenever zijn.

Tom was weer een bereidwillige vrijwilliger. Samen met ? ( naam ontsnapt mij nu) reden ze met een oude geit richting Hasselt. De bestuurder gekend als ? had geen rijbewijs. Na het proeven van enkele jenevers ging het rijden er niet op vooruit en nam Tom het stuur over maar ook de speciale versnellingsbak. Het was een hele onderneming om de jenever veilig in Heverlee te krijgen. 

Maar gelukkig wordt zijn heldendaad later op de avond tijdens een spel bekroond met een overwinning. Na twee jaar liefde op het eerste gezicht en enkele glaasjes jenever was de stap om elkaar eindelijk te kussen een feit. Er werden nog menig flessen jenever geledigd. Maar om op twee benen te kunnen blijven staan beslisten we naar de oude markt van leuven te gaan om een pak friet te kopen. De schoolgebouwen waren echter allemaal afgesloten omdat er intern een peda was. We konden een raam forceren en sommigen gingen mee op hun kousen naar de oude markt. We geraakten ook terug binnen en beslisten na enkele glaasjes dat we misschien toch best nog enkele uurtjes konden gaan slapen want de dag nadien begonnen we met het vak filosofie. En Tom zijn motto was 's avonds grote man, 's morgens in de les. 

Tom heeft denk ik enkel een vak gemist toen hij de jenever ging halen maar voor de rest vond hij alle vakken even interessant als het nachtleven. Soms ging hij direct van een café naar de les. Van karakter gesproken. Eén ding wil ik hier nog over kwijt, Tom zei altijd: den tijd in Leuven was mijnen schoonsten tijd en toen hij dertig werd probeerde hij stilletjes los te komen van dienen goeden tijd. Hij droomde ervan dat zijn kinderen ook op kot zouden gaan, hij zou hen waarschijnlijk overtuigd hebben als dit nodig zou zijn.

Ilse

Skiën met Tom, dat was altijd lachen...

Er zijn heel wat anekdotes te vertellen over onze gezamenlijke skivakanties. Laat ik alvast beginnen met één van de grappigste momenten ooit op een skipiste vertoond... nu ja op een skipiste. Eigenlijk was het op de lift. Ik zat samen met Gerd (Van Mulders) in de zetellift achter Tom en Ilse. Tom zat rustig met de twee skistokken (die hij had geleend van David Dessers) tussen de benen. De sticks hingen echter ver vanonder de zetellift vandaan... te ver bleek achteraf.

Bij het naderen van een tussenstation hadden Gerd en ik al door dat het ging fout lopen. Ons voorbarig gelach deed Tom achterom kijken, maar te laat... Aan het tussenstation was de sneeuw kunstmatig verhoogd dat je makkelijk kon opstappen. De sticks van Tom hingen nog steeds vrolijk te bengelen vanonder de skilift, maar bij het naderen van de stopplaats kwamen ze vast te zitten tussen het heuveltje en de skilift. Stel je voor, zijn sticks zaten vast in de sneeuw maar de lift bleef maar verder omhoog gaan waardoor hun zetelliftje begon te kantelen.

Tom sleurde met al zijn 'forse' aan de twee sticks om een aantal tellen later, met enige fierheid, de twee sticks in de lucht te steken... alleen waren het plots sticks geworden van amper 20 centimeter. Hilariteit alom bij het zien van Tom en zijn mini sticks, vooral bij Gerd en mezelf... al kon Tom er achteraf ook hartelijk om lachen. En David kreeg ongevraagd twee nieuwe sticks cadeau ;-) Foto's van dit bepaald voorval heb ik niet, maar van die bewuste skivakantie waarschijnlijk wel... ik ga op zoek!

tim.




Gevonden!