Gisteren heb ik bij schemering,buiten op het terras het vallen van de "laatste avond" afgewacht.Sterren verschenen, alsook de gedachten, zalige herinneringen aan de vorige "laatste avonden" Ik heb de verlichting in de tuin aangestoken, wat een "ooh!" zou hebben uitgelokt.Zo zie je het plekje hier ,met het zwembad in 't midden,van ginderboven! Om twee uur 's nachts zou je nog eens, "voor de laatste keer, voaudre " in 't lauwe water zijn gedoken, deze ervaringen opslaand tot volgend jaar.
Zonder: "Slaap wel, Tom en Ilse" zijn Marijke en ik dan gaan slapen, wat zeg ik, gaan mijmeren
over wat niet meer was.Het laatste ontbijt, vanmorgen , was ook zo'n ramp: geen bijna geruisloze voetjes in de keuken, nog wat slappe oogjes , de teddybeer of de sterke leeuw in de hand, recht richting rand van het zxembad. "Nog een keer in 't water,opa?"
Met de volgeladen auto vertrekken "de Pauwkes" dan weer naar 't Pajoteenland.
"Goeie reis, voorzichtig zijn ,he, en oppassen voor de snelheidscontroles!"
Vochtige ogen, nawuivend tot de laatste meters in de bocht.
De stilte valt!
Dit jaar opnieuw tranen maar het komt van nog dieper! Het doet nog meer pijn!
In gedachten wuiven we je nu na, wensen we je opnieuw "goede reis" en trekken ons terug in de stilte van ons hart en vragen ons nogmaals af..."Waarom??"
Va 26 08 2009
