"Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb " en wat anekdotes over 30 jaar in de apoteek zou schrijven zouden er toch een paar bij zijn met "onze Tom" in de hoofdrol!
Het was in de periode toen moeder Jeanne voor het eerst kleine Tom "kaka op het potje " leerde doen.Geef toe, gemakkelijk moet het voor de kleine spruit niet geweest zijn : terwijl hij
zeker liever aan het kattekwaad van zijn twee broers had deelgenomen werd hij met lieve woordjes ( en daaraan verbonden beloning ) , verzocht om zich op iets heel anders te koncentreren ! Op een bepaalde namiddag waren de pionnen geplaatst: Jeanne en ik in de apoteek, Jo en Wim in de living en hoofdfiguur Tom in de keuken, "op het potje "!
"Geen vuiltje aan de lucht " veranderde plots in " een geurtje in de apoteek " toen Tom de keukendeur naar de apoteek opengooide ! Dat beeld vergeet ik nooit meer !Zijn roze broekje hing op op zijn knieen , terwijl hij in de ene hand het bewuste potje droeg en de andere hand triomferend de hoogte in stak ! Stel u onze verontwaardiging en vooral machteloosheid voor , toen hij , voor we van het spektakel bekomen waren de memorabele en historische woorden uitriep :"Moemoe , kaka in 't potje , bravo !!"
Terwijl deze woorden in de apoteek nog nagalmden en ook de klanten niet wisten of beseften welk "enig moment " ze meemaakten , zette hij het witte recipient neer , en wou zijn overwinningsroes met iedereen delen , door zijn klappende handjes de hoogte in te steken , alsof hij van iedereen een staand applaus verwachtte !
Over de beloofde beloning is me veel minder bijgebleven !!
Rond die periode gaf Tom al blijk van realiteitszin !
Onder ons klienteel was er iemand , die , omwille van zijn handicap , (hij was nl. gebocheld ) , heel klein van gestalte was en , ondanks zijn niet meer zo jonge leeftijd niet veel boven de toonbank reikte . Op een mooie dag was het raak !
Ik stond achter de bereidingstoog terwijl Jeanne de persoon in kwestie bediende. Op een bepaald moment moet het Tom in de keuken wat te hoog hebbeb gezeten , opent hij de deur en loopt de apoteek binnen .Ik zie nog zijn opengevallen mond en wijdopengetrokken ogen als hij bij het zien van de klant uitroept : "Hé , moe , wat een klein manneke !" Op zo'n momenten ben je , zelfs na vijf jaar Leuven , niet voorbereid , en we vroegen ons af wie van ons het ijs zou breken ! Gelukkig kwam er aan de eindeloos lijkende stilte vlug een einde , toen , "dat manneke " blijkbaar ongeshockeerd zei : "Het geeft niet, madame ,hij heeft goed gekeken , het is waar wat hij zegt !"
Feit is , dat Tom groter is geworden , een "grote jongen " is geworden , zelf naar het toilet ging ,zonder "bravo " te verwachten , en steeds minder onverwacht de apoteek binnenstormde !
De klanten van de "potjesscene " en het "kleine manneke " zijn de apoteek trouw geleven !!
Va....... Eindejaar 2009
