Tom achter Stikmachine !

Dat Tom een duizendpoot was , en zelfs eerder " vrouwelijke " handigheden onder de knie had , bewees hij al toen Fien "verwacht "werd !
Vraag : Wat weet je nog over de suikerbollen van Fien, en weet je nog waarin die verpakt waren ? Juist ,in rugzakjes ! Weet je ook nog wie die zakjes gestikt heeft ? Inderdaad : Tom !
Op een zonnige zondagnamiddag was hij met Ilse bij Marijke en mij op het terras achter de apoteek . Tot onze grote verbazing nam hij plaats achter de stikmachine en als een volleerde naaister met jarenlange ervaring , knutselde hij de rugzakjes in mekaar ! Of hij op voorhand had geoefend weet ik niet , maar het resultaat was gewoonweg schitterend !
Aan die momenten dachten we terug toen we na de geboorte van Fien in de kliniek op bezoek waren , en Tom , zijn eerste "jong Pauwke " , compleet met volgekakte pamper in de grote handpalm van zijn uitgestrekte arm , zo fier als een ........, als een trofee de hoogte instak !
Fien , wat ben je intussen tot een grote meid uitgegroeid!
Hoe fier was uw papa op u !
Op uw beurt mag jij nu (en natuurlijk ook Wietse en Geike ) ook heel fier zijn op jullie Papa !!

Va ......... Eindejaar 2009 .

Frieten eten zonder Tom !

De middag , waarop dit jaar Tom ,Ilse en de kinderen zouden zijn aangekomen hier in Mazan vanuit St Vincent van bij peter en nonkel Jo, zijn Marijke en ik gaan eten naar de "Marché Gare ", een restaurant waar we elk jaar samen heen gingen om te middagmalen .Met de kinderen werden telkens een paar tafels samengeschoven : een gezellige bedoening , complexloos , pretentieloos met water , rood en rosé reeds bij aankomst "à volonté " op tafel , alles midden het geroezemoes van taterende en gesticulerende roetiers, de ene al wat meer blos op de wangen dan de andere.
We hebben , zoals ieder jaar trouwens , ook nu , frieten gegeten en ik heh er me zelfs een tweede bord bijgevraagd.....ter gedachtenis.....ter ere van.......!! Detail :Wij twee zaten op dezelfde plaats als vorig jaar samen met z'n allen .
Wat hebben we jullie heel dicht bij ons gevoeld , stil wat etend ,vol herinneringen daar en wat later terug op het terras thuis aan het zwembad . Dit jaar niet meer het spetterende water met joelende ,krijsende kinderen die zich vanop de boord in de sterke armen van papa wierpen , om zich dan , met of zonder armbandjes , weer op het droge te hijsen om de cirkel rond te maken , water in, water uit , onvermoeibaar !
Het wateroppervlak was dit jaar rimpelloos .De lucht ,de zo noodzakelijke zuurstof was er niet , noch voor ons, noch voor de onopgeblazen bal en het en het anders zo kleurrijke bootje !

Va.....Eindejaar 2009 .

Het "Potje"en het "Kleine Manneke" !

"Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb " en wat anekdotes over 30 jaar in de apoteek zou schrijven zouden er toch een paar bij zijn met "onze Tom" in de hoofdrol!
Het was in de periode toen moeder Jeanne voor het eerst kleine Tom "kaka op het potje " leerde doen.Geef toe, gemakkelijk moet het voor de kleine spruit niet geweest zijn : terwijl hij
zeker liever aan het kattekwaad van zijn twee broers had deelgenomen werd hij met lieve woordjes ( en daaraan verbonden beloning ) , verzocht om zich op iets heel anders te koncentreren ! Op een bepaalde namiddag waren de pionnen geplaatst: Jeanne en ik in de apoteek, Jo en Wim in de living en hoofdfiguur Tom in de keuken, "op het potje "!
"Geen vuiltje aan de lucht " veranderde plots in " een geurtje in de apoteek " toen Tom de keukendeur naar de apoteek opengooide ! Dat beeld vergeet ik nooit meer !Zijn roze broekje hing op op zijn knieen , terwijl hij in de ene hand het bewuste potje droeg en de andere hand triomferend de hoogte in stak ! Stel u onze verontwaardiging en vooral machteloosheid voor , toen hij , voor we van het spektakel bekomen waren de memorabele en historische woorden uitriep :"Moemoe , kaka in 't potje , bravo !!"
Terwijl deze woorden in de apoteek nog nagalmden en ook de klanten niet wisten of beseften welk "enig moment " ze meemaakten , zette hij het witte recipient neer , en wou zijn overwinningsroes met iedereen delen , door zijn klappende handjes de hoogte in te steken , alsof hij van iedereen een staand applaus verwachtte !
Over de beloofde beloning is me veel minder bijgebleven !!

Rond die periode gaf Tom al blijk van realiteitszin !
Onder ons klienteel was er iemand , die , omwille van zijn handicap , (hij was nl. gebocheld ) , heel klein van gestalte was en , ondanks zijn niet meer zo jonge leeftijd niet veel boven de toonbank reikte . Op een mooie dag was het raak !
Ik stond achter de bereidingstoog terwijl Jeanne de persoon in kwestie bediende. Op een bepaald moment moet het Tom in de keuken wat te hoog hebbeb gezeten , opent hij de deur en loopt de apoteek binnen .Ik zie nog zijn opengevallen mond en wijdopengetrokken ogen als hij bij het zien van de klant uitroept : "Hé , moe , wat een klein manneke !" Op zo'n momenten ben je , zelfs na vijf jaar Leuven , niet voorbereid , en we vroegen ons af wie van ons het ijs zou breken ! Gelukkig kwam er aan de eindeloos lijkende stilte vlug een einde , toen , "dat manneke " blijkbaar ongeshockeerd zei : "Het geeft niet, madame ,hij heeft goed gekeken , het is waar wat hij zegt !"
Feit is , dat Tom groter is geworden , een "grote jongen " is geworden , zelf naar het toilet ging ,zonder "bravo " te verwachten , en steeds minder onverwacht de apoteek binnenstormde !

De klanten van de "potjesscene " en het "kleine manneke " zijn de apoteek trouw geleven !!
Va....... Eindejaar 2009

De "Laatste Avond!"

Gisteren heb ik bij schemering,buiten op het terras het vallen van de "laatste avond" afgewacht.Sterren verschenen, alsook de gedachten, zalige herinneringen aan de vorige "laatste avonden" Ik heb de verlichting in de tuin aangestoken, wat een "ooh!" zou hebben uitgelokt.Zo zie je het plekje hier ,met het zwembad in 't midden,van ginderboven! Om twee uur 's nachts zou je nog eens, "voor de laatste keer, voaudre " in 't lauwe water zijn gedoken, deze ervaringen opslaand tot volgend jaar.
Zonder: "Slaap wel, Tom en Ilse" zijn Marijke en ik dan gaan slapen, wat zeg ik, gaan mijmeren
over wat niet meer was.Het laatste ontbijt, vanmorgen , was ook zo'n ramp: geen bijna geruisloze voetjes in de keuken, nog wat slappe oogjes , de teddybeer of de sterke leeuw in de hand, recht richting rand van het zxembad. "Nog een keer in 't water,opa?"
Met de volgeladen auto vertrekken "de Pauwkes" dan weer naar 't Pajoteenland.
"Goeie reis, voorzichtig zijn ,he, en oppassen voor de snelheidscontroles!"
Vochtige ogen, nawuivend tot de laatste meters in de bocht.
De stilte valt!
Dit jaar opnieuw tranen maar het komt van nog dieper! Het doet nog meer pijn!
In gedachten wuiven we je nu na, wensen we je opnieuw "goede reis" en trekken ons terug in de stilte van ons hart en vragen ons nogmaals af..."Waarom??"

Va 26 08 2009

Fotokaders in Mazan!

Door een combinatie van....gebrek aan degelijk materiaal,vrees voor verkeerde gaten in de muur, en dies meer, was het er nog niet van gekomen de foto's van mijn ouders en grootouders
zowel langs vaders- als moederskant in onze keuken hier op te hangen. Gelukkig ging Tom er zich eens , tijdens hun laatste vakantie in de Provence ,mee bemoeien! Mijn schamele poging tot
"hulp bieden" ,ik ,de absolute tegenpool van "Handige Harry" ,werd al vlug de grond, of beter ,de
muur ingeboord, toen ik hem , niet een klein beetje trots, een blijkbaar vooroorlogse boor aanreikte.De gekunstelde,hulpbiedende glimlach, die ik te voorschijn had getoverd, smold even vlug weg als hij gekomen was, toen hij me, op zijn beurt, glimlachend bekeek en zei :"Kom , laat me eens in uw materiaalkist kijken want met deze HOUTboor zal ik niet in de BETON geraken,voaudre!"
Ilse van haar kant, nam de muur op in haar gezichtsveld, hoofd naar links, dan wat naar rechts,
dan een paar centimeters hoger of lager.....Zij bepaalde de plaats, hij boorde. Wat een team !!!Hoe vaak hebben we hier de dagen en maanden nadien,via de kaders, de "Pauwkes" en die momenten van dat teamwerk voor ogen gehaald. "Weet je 't nog, toen Tom en Ilse die omhooghingen, zij de plaats bepalen , hij boren , en ik ..met mijn houtboor!!"
Nu, mijn jongen, een jaar later, weer zogezegd vakantietijd, loop ik hier ,in dezelfde keuken,doelloos rond, met in mijn handen weer een kader, maar nu.....met jouw foto!
Mijn blik staat op oneindig , mijn kop zit vol herinneringen,mijn hart vol onbegrip!
Ik schud verslagen het hoofd en prevel : "Neen"


Va Eindejaar 2009

Tom de Smurf !

Iemand die dri,e maal per week in de apoteek over de vloer kwam, was Andre de melkboer.Melkdrinkers als we waren (en zijn ) had hij aan ons een goede klant.
Op een dag biedt hij ons per bak melk een "smurfbeeldje " aan ,DE topper uit die periode!
De verzamelwoede had bij elk kind toegeslagen ondersteund door TV-spots en het Smurfenlied
van Vader Abraham. Van de drie broers had Tom het 't meest te pakken.Hij zou zich aan melk
ziek hebben gedronken,werkte 'savonds een melkmaaltijd naar binnen en zou liefst in een bad
vol melk zijn gesprongen om toch maar weer aan een lege bak,dus weer aan een volle te geraken,
met een nieuwe smurf als "cadeau"! Hij was de levende reclame voor de "Drink melk,melk voor
elk"-aktie.Hij rook ,als het ware, de melkwagen op afstand en deed de deur reeds voortijdig open
om André met vragende oogjes te verwelkomen.De melkboer was zodanig onder de indruk van
de drang naar smurfenbeeldjes bij Tom dat hij ze stiekem voor hem bewaarde als een nietge interesseerde klant er afstand van deed. In Smurfenland zal Tom zeker een (stand)beeldje krijgen De "smurfen van Tom) komen nu nog altijd ter sprake als André en ik mekaar ontmoeten!!

Va Eindejaar 2009

Feesten

Feesten kon Tom als de besten. Hij genoot van de contacten, interessante babbels, grappige reacties, het eten en drinken, het dansen,... Voor hem was dit 'leven', energie opdoen. Hij kon het in allle eenvoud maar ik zag en voelde telkens zijn kracht als hij onder de mensen was.
Of hij nu hard had gewerkt of nog veel te doen had, hij liet het allemaal varen en genoot en 'beleefde' het feest.
Ook anderen wou hij aanzetten om te genieten van een feest. Zijn toch wel typische uitspraak die hij telkens deed was: 'Geef er een goei lap op'. Voor Fien, Wietse, Geike en alle anderen die dit lezen zou ik willen vragen deze uitspraak in jullie hart mee te dragen. Maak zoveel als mogelijk van het leven een feest en geef er een goei lap op! (hopelijk wordt dit binnen enkele jaren niet tegen mij gebruikt na een avondje stappen van de kids)

Ilse

Geen gitaarvirtuoos!

Wat weinigen weten,ook al omdat hij er het wereldnieuws niet heeft mee gehaald,is ,dat Tom een tijdlang gitaarles heeft gevolgd bij Walter Evenepoel! Ik bracht hem er heen met de auto aan de "kleine berg"en ging hem dan een uurtje of wat later weer oppikken.
Wou hij nu de gitaargoden van destijds achterna of wat ook :demuziekles is geen lang leven beschoren geweest en heeft niet naar het conservatorium geleid!
Ik vrees dat Tom in die tijd liever met zijn broers hun "kamp in Strijtembos" hielp installeren!!

Wist je dat papa:

• bang was van tomaten, vooral van de pitjes die groeien in je buik.
• niet graag boter had op de boterham
• op zijn werk in zuid-brussel de mensen geleerd heeft wat een mitrajet is. Weet jij het?... een broodje met hamburger en frietjes.
• als hij op kot zat dagelijks frietjes at, soms wel twee keer per dag.
• schapen kon scheren
• graag in zijn blootje rond liep
• de sterkste was van de drie broers
• altijd met de motto ging werken zomer en winter, een gele bmw RS 1100
• heel zuinig was
• vaak als eerste opstond om naar de bakker te gaan, zijn lievelingskoek was een ronde rozijnenkoek.
• graag in den bos ging zagen
• altijd de dieren eten gaf en met wietse, achter de rug van mama, plannen maakte voor nog meer dieren
• heel fier was op ons alle vier
• niet kwam vertellen aan mama dat er terug een kip aan het broeden was. 
• niet graag brocolli met zalm at maar daarna toch steeds tegen mama zei: het was lekker schat, dankuwel
• graag knuffelde en kuste, als het maar lichamelijk was
• naar festivals ging, zeker naar dranouter drie jaar alleen met Wietse
• graag zelf muziek wou maken en heel veel genoot van muziek en cd's, hij zette altijd de radio op. 
• alleen met Wietse in de winter naar Jo ging in Frankrijk, en soms helemaal alleen
• een tettenzot was en graag zelf borstjes wou
• de kindjes soms op de motto naar school deed, superfijn
• naast pintjes graag Guinness (uit blik) dronk.
• graag soep dronk
• zijn laatste cd die hij kocht die van Amy Macdonald was.
• een "midden" was bij de kleurenanalyse was
• zijn lievelingschampagne een zero dosage was van Bartnicky, Gautherot ( de mooiste glazen met een nar), Demilly-Debaere
• zijn eerste schilderij die van de nar was, narren fascineerden hem 
• zijn mooiste woorden zijn: droom-geniet-leef en beleef
• volgende knuffels mee heeft naar de hemel: langenek van Fien, grote leeuw van Wietse, sleutelschaap Noortje van Geike en drie zelfgemaakte gsm's.
• de beste papa is van heel de wereld en de hemel.

Fien,Wietse en Geike

het kleine monster

Zoals celia al vertelde kwam onzen tom in 2004 een paar dagen skieen in st vincent les forts. Hij sliep bij ons in de chalet in de zetel. Een paar dagen voor zijn komst kwam vigo in fort chaudon wonen. Omdat het buiten vroor dat het kraakte sliep de hond binnen. Na een eerste nacht waarin Vigo onzen tom zijn lang haar probeerde op te eten, en een tweede nacht waarin le petit monstre aan zijn voeten likte, vloog hij buiten en sliep in zijn hondehok. Ze hebben het mekaar nooit kwalijk genomen.

Tom Zonder Vrees

We hadden een kastanjelaar in de tuin staan, dicht tegen het terras, te dicht eigenlijk. Daarom besloten we na een aantal jaren, toen hij dikker en dikker werd, en hoger en hoger, en meer en meer hinderlijke dingen op het terras deed belanden (eerst de kleverige omhulsels van de bloemen, dan de bloemen zelf, dan de stengels enz.), besloten we na veel hartzeer hem een kopje kleiner te maken. Dan kon ik zelf nog wel de baas. Nog later, toen de kastanjemineermot hem elk jaar opnieuw teisterde en lelijk maakte, wat me meteen een goed alibi gaf, werd de beslissing onontkoombaar: hij moest weg. Natuurlijk stelde Tom zich meteen kandidaat, zo was hij! Altijd klaar om familie en vrienden een handje toe te steken. Dat de boom al redelijk hoog was, en dat de takken erg glad waren door de recente regens, dat kon hem niet deren. Geen probleem zei, komt in orde. En hij kroop zonder twijfels of angst de gladde boom in, de zware kettingzaag in de hand, en klaarde het karwei. Kracht en doorzetting, zo kennen we Tom; het zat in zijn genen en zijn sterrenbeeld (Stier) loog er ook al niet om. Nooit was hem iets te veel, "kom, schoonvader, 'k zal ik het wel doen ...", een zware bamboestruik uitspitten bvb, ook al was het zondag, ook al kreeg hij daarna al eens onder zijn voeten van Ilse, omdat hij het met zijn zondagse schoenen had gedaan.

Opa Herman