We hadden een kastanjelaar in de tuin staan, dicht tegen het terras, te dicht eigenlijk. Daarom besloten we na een aantal jaren, toen hij dikker en dikker werd, en hoger en hoger, en meer en meer hinderlijke dingen op het terras deed belanden (eerst de kleverige omhulsels van de bloemen, dan de bloemen zelf, dan de stengels enz.), besloten we na veel hartzeer hem een kopje kleiner te maken. Dan kon ik zelf nog wel de baas. Nog later, toen de kastanjemineermot hem elk jaar opnieuw teisterde en lelijk maakte, wat me meteen een goed alibi gaf, werd de beslissing onontkoombaar: hij moest weg. Natuurlijk stelde Tom zich meteen kandidaat, zo was hij! Altijd klaar om familie en vrienden een handje toe te steken. Dat de boom al redelijk hoog was, en dat de takken erg glad waren door de recente regens, dat kon hem niet deren. Geen probleem zei, komt in orde. En hij kroop zonder twijfels of angst de gladde boom in, de zware kettingzaag in de hand, en klaarde het karwei. Kracht en doorzetting, zo kennen we Tom; het zat in zijn genen en zijn sterrenbeeld (Stier) loog er ook al niet om. Nooit was hem iets te veel, "kom, schoonvader, 'k zal ik het wel doen ...", een zware bamboestruik uitspitten bvb, ook al was het zondag, ook al kreeg hij daarna al eens onder zijn voeten van Ilse, omdat hij het met zijn zondagse schoenen had gedaan.
Opa Herman
