Aanhangwagen verliest lading op de Ninoofste Steenweg ...

Een aantal jaren geleden ... Tom wil nog snel (zoals zo vaak, want hij had het toch altijd zo druk) een aantal houten platen halen in 't "Geel Kot", waarschijnlijk voor het de bevloering van het zoldertje ( weet ik niet goed meer). Hij vraagt me mee om het boeltje op te laden. De aankopen worden gedaan, we laden een tiental platen op de aanhangwagen. Ze zijn een beetje lang, de achterklep kan hierdoor niet toe. Als ik Tom vraag of wij de platen niet moeten vastleggen (wat niet zo evident zou zijn), zegt hij met zijn typisch optimisme "bah, ze zullen wel zwaar genoeg zijn om te blijven liggen ...". Verkeerd gegokt blijkt al vlug, want bij het opdraaien op de Ninoofse Steenweg schuiven ze met veel geraas het asfalt op ... gelukkig volgen er geen auto's vlakbij, Tom had toen nog een engelbewaarder. Wij snel op de kant geparkeerd, de platen er een voor een weer ingeladen ... de aanstormende file bleef gelukkig tijdig staan en geduldig wachten. Dan tegen laag tempo toch de Langebroekstraat gehaald en lachen met wat ons overkomen is. Zo was Tom, met onverwoestbaar flegma kleine tegenslagen overwinnen en met een grijns achter zich laten.
(Jammer, vreselijk jammer dat zijn engelbewaarder hem zo vroeg in de steek heeft gelaten.)

Eerste anecdote over Tom, vroeger kon ik het niet uit mijn pen krijgen.

Opa Herman

Verjaardag Geike 2008

Het zoveelste verjaardagsfeestje voor een van de Pauwkes... Geike wordt 3. De ideale moment om de werfkeet feestelijk in te wijden. Die werfkeet... ook al zo'n fantastische realisatie van Tom, en als ik me niet vergis hing hier ook een leuk verhaal aan vast. Weet iemand van jullie hier meer over?

Maar nu eerst Geike haar verjaardagsfeest. En een feest bij de Pauwkes, daar hing steevast een thema aan vast. Deze keer had Papa Tom een zoektocht in elkaar gebokst door 'het schoonste dorp van Vlaams-Brabant'. Het was een prachtige dag...

De zoektocht verliep rustig tot er een ongenode gast op het toneel verscheen... of beter gezegd in het bos opdook.

De bewegende beelden vind je hier:  http://www.garagetv.be/video-galerij/timv2306/Wild_Zwijn_MOV.aspx

Papa Tom was weer heel creatief geweest in het bedenken van de opdrachten die onderweg dienden uitgevoerd te worden.

En zoals wel vaker zette hij zelf ook de zotskap op... gekke bekken trekken, het is een talent ;-))

Het was een geslaagd feestje, en Tom zag dat het goed was.

surprise

Il y a quelques années, (Ilse était enceinte de Geike), Tom m'appelle, nous sommes en janvier et il souhaite faire une surprise à son frère en venant à St-Vincent skier avec nous.
il arrive un soir tard par le train à Gap. Je trouve l'excuse d'aller chercher à la gare une amie à moi et Jo m'accompagne.
Arrivés devant la gare (toute petite à gap), un homme,avec un bonnet et un gros blouson attend.
Il se dirige vers nous et Jo dit"qu'est-ce qu'il veut ce mec, verrouille ta porte tchitchou" (le petit nom par lequel jo m'appelle)...Tom frappe à la vitre, Jo la baisse, il retire d'un coup la capuche de son blouson et il dit en français, "bonjour mon frère!"

Les jours qui ont suivi ont été mémorables, Tom et moi skiions toute la journée ensemble, à Chabanon, à St-Jean , Jo nous rejoingnait à midi et le soir après le travail, les deux frères discutaient jusqu'à pas d'heure au coin du feu,dans l'appartement ou au bar du village!
Cette semaine fût instaurée une règle, Tom viendrait tous les hivers, skier,discuter,boire et manger de la tartiflette au resto d'altitude "les clapéries" avec nous. Chaque année, le rendez-vous était pris...

Célia

Driekoningen met Tom

Ik herinner mij Tom als mijn neef die altijd wel een " creatieve " oplossing had voor een probleem. Zo ook begin de jaren 80, rond nieuwjaar was hij bij ons, in Wichelen, blijven slapen. In de voormiddag kregen we zin om naar het snoepwinkeltje te gaan, maar we hadden in die tijd geen eigen budget en snoepen voor het middageten mocht niet. Dus kwam Tom met de creatieve oplossing om driekoningen te zingen. En zo gingen we bij een aantal kennissen driekoningen zingen en " werkten" we zo voor ons budget. We kregen wel een aantal opmerkingen gaande van "jullie zijn wel wat laat om driekoningen te zingen" tot " zijn jullie niet verkleed?" . Dankzij het bijeengezongen geld konden we ons eens goed laten gaan in het snoepwinkeltje. We hebben onze buit, nog voor de middag, opgegeten in ons kamp en hebben inderdaad die middag niet veel meer gegeten.

Floris

Lavabo

Tom en ik gingen geregeld in Leuven een avondje stappen met vrienden. Op een bepaalde donderdagavond kon ik de drank niet zo goed verdragen. Ik weet dat ik achter op de fiets van Tom klom en hij me naar zijn kot deed. Daarna reed hij terug en toen ik even in bed lag merkte ik dat ik onwel werd. 

De weg naar het toilet was echter 3 trappen lager en dat zag ik mij in die toestand niet meer te overbruggen. Gelukkig zijn de koten uitgerust met een lavabo. Wat was ik blij dat ik me bevrijd voelde. Ik spoelde in het donker de lavabo wat uit en ging terug slapen en vertrok naar dromenland. De volgende ochtend vertrokken we fris, en in snel tempo naar school zonder de lavabo terug te zien. Tom nam ook zijn valies al mee om na de lessen naar huis te liften.

De zondag daarna kwam moeder Jeanne even mee naar zijn kot en trof ze zijn lavabo aan en besliste dat die een schrobbeurt nodig had. De lavabo zag er als nieuw uit. Tot op vandaag heeft ze niet geweten wat de lavabo er zo dof liet uitzien. Bij deze, bedankt. En Tom die wou mij niet in verlegenheid brengen bij mijn toekomstig schoonmoeder. En zo heb ik hem altijd gekend, opkomen voor een ander!

Ilse

Pyjama

Wat ik me nog herinner uit de periode in Lueven is dat Tom niet graag sliep met een pyjama, hij had dat ook niet. Slechts tien jaar later durfde ik met een pyjama thuis komen en deed hij er ook één aan.

In Leuven had hij proper gewassen en gestreken t-shirts mee. Vaak t-shirts tegen geweld, tegen multinationals, met een belangrijke boodschap. Hij deed 's morgens een t-shirt aan en ging met de zelfde slapen. Soms was de nacht zo kort of was hij elders blijven slapen, dat hij met de zelfde t-shirt terug naar school ging en zo kon dat wel enkele dagen duren.

Veel later heb ik begrepen, toen hij mij was wou sparen dat dit echter zijn echte drijfveer was om niet te veranderen van t-shirt, althans dat wou hij mij doen geloven. En eerlijk, ik zag hem toen even graag met propere of reeds gedragen t-shirt. Pas veel later begon mijn neus met hem te onderhandelen.

Ilse

Jeneveravond

Het romantische avontuur van Tom en mezelf begon op een jeneveravond in de sociale Hogeschool van Heverlee ergens in april 1993. Om aan een jeneveravond te kunnen beginnen moet er eerst jenever zijn.

Tom was weer een bereidwillige vrijwilliger. Samen met ? ( naam ontsnapt mij nu) reden ze met een oude geit richting Hasselt. De bestuurder gekend als ? had geen rijbewijs. Na het proeven van enkele jenevers ging het rijden er niet op vooruit en nam Tom het stuur over maar ook de speciale versnellingsbak. Het was een hele onderneming om de jenever veilig in Heverlee te krijgen. 

Maar gelukkig wordt zijn heldendaad later op de avond tijdens een spel bekroond met een overwinning. Na twee jaar liefde op het eerste gezicht en enkele glaasjes jenever was de stap om elkaar eindelijk te kussen een feit. Er werden nog menig flessen jenever geledigd. Maar om op twee benen te kunnen blijven staan beslisten we naar de oude markt van leuven te gaan om een pak friet te kopen. De schoolgebouwen waren echter allemaal afgesloten omdat er intern een peda was. We konden een raam forceren en sommigen gingen mee op hun kousen naar de oude markt. We geraakten ook terug binnen en beslisten na enkele glaasjes dat we misschien toch best nog enkele uurtjes konden gaan slapen want de dag nadien begonnen we met het vak filosofie. En Tom zijn motto was 's avonds grote man, 's morgens in de les. 

Tom heeft denk ik enkel een vak gemist toen hij de jenever ging halen maar voor de rest vond hij alle vakken even interessant als het nachtleven. Soms ging hij direct van een café naar de les. Van karakter gesproken. Eén ding wil ik hier nog over kwijt, Tom zei altijd: den tijd in Leuven was mijnen schoonsten tijd en toen hij dertig werd probeerde hij stilletjes los te komen van dienen goeden tijd. Hij droomde ervan dat zijn kinderen ook op kot zouden gaan, hij zou hen waarschijnlijk overtuigd hebben als dit nodig zou zijn.

Ilse

Skiën met Tom, dat was altijd lachen...

Er zijn heel wat anekdotes te vertellen over onze gezamenlijke skivakanties. Laat ik alvast beginnen met één van de grappigste momenten ooit op een skipiste vertoond... nu ja op een skipiste. Eigenlijk was het op de lift. Ik zat samen met Gerd (Van Mulders) in de zetellift achter Tom en Ilse. Tom zat rustig met de twee skistokken (die hij had geleend van David Dessers) tussen de benen. De sticks hingen echter ver vanonder de zetellift vandaan... te ver bleek achteraf.

Bij het naderen van een tussenstation hadden Gerd en ik al door dat het ging fout lopen. Ons voorbarig gelach deed Tom achterom kijken, maar te laat... Aan het tussenstation was de sneeuw kunstmatig verhoogd dat je makkelijk kon opstappen. De sticks van Tom hingen nog steeds vrolijk te bengelen vanonder de skilift, maar bij het naderen van de stopplaats kwamen ze vast te zitten tussen het heuveltje en de skilift. Stel je voor, zijn sticks zaten vast in de sneeuw maar de lift bleef maar verder omhoog gaan waardoor hun zetelliftje begon te kantelen.

Tom sleurde met al zijn 'forse' aan de twee sticks om een aantal tellen later, met enige fierheid, de twee sticks in de lucht te steken... alleen waren het plots sticks geworden van amper 20 centimeter. Hilariteit alom bij het zien van Tom en zijn mini sticks, vooral bij Gerd en mezelf... al kon Tom er achteraf ook hartelijk om lachen. En David kreeg ongevraagd twee nieuwe sticks cadeau ;-) Foto's van dit bepaald voorval heb ik niet, maar van die bewuste skivakantie waarschijnlijk wel... ik ga op zoek!

tim.




Gevonden!